بعد از مدتها.
اومدم این عید فرخنده را تبریک در واقع این عید در عید رو. من اینگونه میشناسمش:
میلاد فرخنده پیامبر جنگ و صلح را ، میلاد پیامبر خشم و رحمت، پیامبر آوردگاه های جنگ های اولیه اسلام در برابر اعرابی وحشی و بی رحم و کینه توز و پیامبر فتاح مکه و کعبه و پیامبری که از اعراب بادیه نشین است ولی فریاد الامان در کوچه های مکه سر میدهد در بزرگترین موفقیت خود در برکندن ریشه کفر و در اوج قدرت سیاسی و معنوی و در برابر شهری که خاطره ها و البته کینه های زیادی از مردم آن در دل دارد.
آری از نظر من اینگونه برگزیده ای بایسته است. پیامبری که تا پای جنگ و مردم در کار باشد، بی رحم ترین آدمها و در جایی دیگر به عیادت دشمن خود میرود همان کسی که در کوچه ها به او دشنام میداد و بر سرش سنگ و ... میریخت.
پیامبری که دین اسلام را میآورد با خشونت یهودیت و یهوه و از طرفی رئوفیت عیساییی. نوید خدای رئوف و خدای جبار را با هم میآورد.
دین تناقض را میآورد برای جلوگیری از افراط و تفریط .
تو بر ارکان شریعت نزدی سقف معیشت
سیر چشمی تو، رسالت ز تجارت نشماری
به خدایی که تو را شاهد سوگند قلم کرد
که حریفان قلم را به فقیهان نسپاری
این شعر را سروش سروده
چه تقارن زیبایی هم برای شیعیان بوجود آمده. به نظر من این اختلاف شیعه و سنی در روز تولد محمد (سلام بر او و خاندانش) از همین ناشی میشود:
۱- احتمال تحریف این روز از سوی شیعیان برای اینکه ۱۷ ربیع الاول سالروز ولادت بنیان گذار مکتب جعفری است و شیعیان به این امام خود بسیار معتقدند و در صورت تقارن این روز با ولادت پیامبرشان سود فراوان سیاسی و معنوی از آن میبرند..البته
۲- ممکن است اهل تشیع بر باور درست باشند، و سنیان برای اینکه این دو ولادت بر هم تقارن نیابند با اعلام ۱۰ ربیع الاول، به مقصودشان برسند.
